Rebaixas de dereitos laborais, salarios de saldo e a preocupación da UE

Accion_13_XulloEste martes 13 de xullo celebrouse a Xunta de Accionistas de Adolfo Domínguez e Inditex. Non sabemos se é casualidade que coincidisen o mesmo día ambas as empresas para celebrar este acto de rendición de contas ante o seu accionariado.

Pero o que non é coincidencia é que as dúas empresas galegas, there como a maioría das empresas de roupa líderes no mercado internacional, buscan abaratar custos deslocalizando a produción en fábricas de países con abundante man de obra, xeralmente feminina, a prezo de saldo. O modelo fast fashion -con Inditex á cabeza- é o que marca a tendencia.

Segundo datos do Centro de Información Téxtil e da Confección (Cityc) do 2009, a roupa low cost de India, China e Bangladesh está á cabeza das importacións españolas, absorbendo Asia o 47% das importacións de roupa e téxtiles do Estado español. Paralelamente, anúncianse Expedientes de Regulación de Emprego (ERE) en Galicia, e noutros puntos da xeografía española, e acelérase a destrucción de emprego no sector téxtil.

Continúa as violacións dos dereitos laborais

Despois de oito anos asistindo ás Xuntas de Accionistas de Inditex e do cinco ás de Adolfo Domínguez para denunciar e esixir melloras nas condicións de traballo dos miles de persoas que traballan nas súas fábricas provedoras, desde a Campaña Roupa Limpa non constatamos avances que permitan garantir o respecto aos dereitos dos traballadores e as traballadoras que confeccionan as súas pezas en remotas fábricas de Asia. 

É máis, a pesar da proliferación de departamentos de Responsabilidade Social Corporativa nas transnacionais do téxtil e do calzado deportivo, e a pesar das súas auditorías sociais, seguimos constatando a través das denuncias que nos fan chegar as propias traballadoras, que segue existindo explotación infantil, salarios de miseria moi a miúdo pagados con atraso de meses, horas extraordinarias abusivas que non se remuneran segundo a lei, intimidación e acoso ás traballadoras que tratan de formar un sindicato para mellorar as súas condicións de traballo.

Por exemplo, Inditex, memoria tras memoria, presenta os seus proxectos para mellorar as condicións de traballo nas fábricas, así como o seu código de conducta onde se comprometen a observar os Convenios da OIT que esixe ás súas empresas provedoras.

Pero a realidade é que tanto esta transnacional como outras moitas producen en países como Bangladesh, India, Vietman, Cambodia e Paquistán, onde os salarios están por baixo do limiar da pobreza que establece Nacións Unidas.

Se nos centramos en Bangladesh, o país cos salarios máis baixos da industria global de roupa -16,60 euros ao mes de salario mínimo legal-, os/as traballadores/as tiveron que saír á rúa ante a situación insustentable na que viven. Xa non só polos salarios e as xornadas extenuantes senón pola inseguridade e insalubridade nas fábricas. No últimos dez anos, os mal chamados “accidentes” cobráronse a vida de 273 traballadores e traballadoras.

A preocupacion da Union Europea

Hai tan só uns días, a UE expresaba a súa preocupación polos disturbios destes e destas traballadoras en Bangladesh e pediu ás autoridades bengalíes que estabilicen a situación (non en balde os países da UE son o destino principal das exportacións de Bangladesh).

Pero non percibimos esta preocupación na UE ante as súas condicións laborais como on percibimos ante o acoso e intimidación que soportan desde hai máis de dous anos as traballadoras de DESA que fabrican artigos de pel en Turquía para empresas europeas como Prada, O Corte Inglés ou Marks&Spencer; ou os nenos que cosen balóns de fútbol para fábricas con licenza da FIFA, ou os abusos en Indonesia, e así poderiamos seguir.

A realidade é que os salarios paupérrimos e as perigosas condicións laborais violan os dereitos humanos e forzan a moitas traballadoras a contraer débedas, provocan malnutrición, causan problemas de saúde, e ocasionan que as traballadoras e as persoas que dependen delas sexan extremadamente vulnerables en situacións de desemprego e invalidez. Todo iso causa un envellecemento prematuro; e cando a situación é insustentable é inevitable que estale a tensión social e prodúzanse revoltas.

A pesar de que tódolos países europeos asinaron a Carta Magna de Nacións Unidas e os Convenios da OIT, os gobernos como o español ou o galego, fomentan e animan a externalización das empresas, e conceden grandes subvencións para que este modelo perpetúese. Fano sen o menor control e sen a menor esixencia cara a estas empresas para que demostren que cumpren e garanten devanditos dereitos humanos e laborais.

É máis, Adolfo Domínguez permítese declarar que o despedimento libre, que xa se realiza en países como China e India, onde ten aos seus provedores, non o ve mal.

Demandas da Campaña Roupa Limpa

Por iso, a pesar dos esforzos das organizacións de defensa dos dereitos laborais e das tímidas melloras nas condicións de traballo conseguidas nestes anos, nada cambiará e non se evitará o dumping social ata que se tomen medidas serias, reais e concretas, por parte das empresas téxtiles e dos Gobernos. Desde a Campaña Roupa Limpa demandamos:

– Que as empresas cumpran os dereitos e humanos en toda a súa cadea de produción e que publiquen a lista de provedores dentro da súa política de transparencia.

– Que garantan salarios dignos para que as persoas poidan vivir dignamente.

– Que os gobernos nacionais non concedan subvencións ás empresas que non demostren o cumprimento dos dereitos humanos laborais.

– Que exista un marco regulatorio internacional e un organismo supranacional para vixiar, sancionar e facer fronte aos abusos das empresas que operan en terceiros países.

You may also like...